به گزارش خبرگزاری اقتصاد فردا، سد لار که در سال ۱۳۶۱ در استان مازندران و در فاصله ۷۵ کیلومتری تهران و ۱۰۰ کیلومتری آمل احداث شد، یکی از پنج سد اصلی تأمین آب شرب استان تهران به‌شمار می‌رود. با این حال، وضعیت ذخایر آبی آن به‌شدت بحرانی است.
در حالی که تهران ششمین سال خشکسالی پیاپی را پشت سر می‌گذارد، میزان ذخیره آب سد لار به پایین‌ترین سطح خود رسیده است. در حال حاضر تنها ۱۴ میلیون مترمکعب آب در مخزن ۹۶۰ میلیون مترمکعبی این سد وجود دارد؛ یعنی کمتر از ۱.۵ درصد ظرفیت آن، و بیش از ۹۹ درصد مخزن عملاً خالی است.
سد لار نه‌تنها از کم‌بارشی رنج می‌برد، بلکه با پدیده‌ای نادر به نام «فرار آب» نیز مواجه است. این سد که عملیات اجرایی‌اش در سال ۱۳۵۳ توسط یک شرکت ایتالیایی آغاز و در اردیبهشت ۱۳۵۹ آبگیری شد، از همان ابتدا نشتی شدید آب از کف و دیواره‌های مخزن را تجربه کرد. مطالعات نشان داد که آب از مجاری طبیعی زیر دریاچه سد نشت کرده و به‌صورت چشمه‌هایی با دبی تا ۱۴ مترمکعب در ثانیه، حدود ده کیلومتر پایین‌تر از سد ظاهر می‌شود.
در واقع، بخشی از آب ذخیره‌شده به‌جای تأمین نیازهای شرب، از مسیرهای زیرزمینی به رودخانه هراز و در نهایت به دریای خزر می‌ریزد. برآوردهای بلندمدت نشان می‌دهد که میزان فرار آب از این سد بین ۳ تا ۱۴ مترمکعب در ثانیه متغیر است و به‌طور متوسط روزانه بیش از ۶۰۰ هزار مترمکعب آب از مخزن نشت می‌کند. این رقم در طول یک سال بین ۲۲۰ تا ۲۵۰ میلیون مترمکعب آب شیرین را شامل می‌شود—میزانی که هیچ سد دیگری در جهان تجربه نکرده است.
مقایسه ذخایر فعلی با سال‌های گذشته نیز نگران‌کننده است. در پاییز سال گذشته، میزان آب ذخیره‌شده در سد لار ۲۹ میلیون مترمکعب بود و در میانگین بلندمدت، این رقم در همین فصل حدود ۱۰۰ میلیون مترمکعب برآورد می‌شد. کاهش شدید ذخایر، در کنار فرار بی‌سابقه آب، سد لار را به نمادی از بحران آبی پایتخت بدل کرده است.
